ز چشم کافرت کز غمزه لشکر میکشد هر سو


به هفت اقلیم تن یک منزل آبادان نمی ماند

نه ای با بنده چون اول بدین خوش میکنم دل را


که پیوسته مزاج آدمی یکسان نمی ماند